Wie een beetje Italiaans kent, herkent dit moment. Je luistert naar Italianen en ineens denk je: wacht eens even… ze zeggen helemaal niet alles wat ik zou zeggen.
Waar wij in het Nederlands vaak beginnen met ik, jij of het, laten Italianen dat vaak gewoon weg. En toch begrijpt iedereen precies wat er bedoeld wordt.
Dat is geen toeval. Het heeft te maken met een klein principe van de Italiaanse taal dat veel mensen pas later ontdekken. En als je het eenmaal ziet, ga je Italiaans anders horen.
Leerles 1: personen worden niet benoemd in het Italiaans
Veel mensen denken dat Italiaans leren vooral draait om woorden onthouden. Maar een groot deel van het begrijpen van de taal zit eigenlijk in iets anders: de vorm van het werkwoord.
In het Italiaans zit namelijk vaak al informatie verstopt in het werkwoord zelf.
Neem het werkwoord mangiare.
Als iemand zegt:
mangio
dan is de zin voor een Italiaan al compleet. Het betekent meteen ik eet. Het woord io kan ervoor staan, maar meestal doen Italianen dat niet. Het voegt niets toe, omdat de werkwoordsvorm al duidelijk maakt wie er spreekt.
Hetzelfde gebeurt met:
mangi
Dat betekent simpelweg jij eet, zonder dat tu erbij gezegd hoeft te worden.
Voor Nederlandstaligen voelt dat in het begin soms alsof er een woord ontbreekt. Maar voor een Italiaan is de zin juist precies goed zo.
Leerles 2: Mario en Maria worden wel aangewezen
Er zijn natuurlijk momenten waarop het belangrijk is om duidelijk te maken over wie je spreekt.
Dan hoor je bijvoorbeeld:
Mario mangia.
Maria mangia.
Hier wordt de naam genoemd omdat het aanwijsbaar om Mario of Maria gaat. De naam maakt duidelijk wie de actie uitvoert.
Maar als het al duidelijk is uit de context, laten Italianen het onderwerp meestal gewoon weg. De werkwoordsvorm vertelt al genoeg.
Leerles 3: 'het' is geen apart woord in het Italiaans
Er is nog een tweede verschil dat veel mensen opvalt wanneer ze Italiaans leren spreken.
In het Nederlands beginnen we vaak met het.
We zeggen bijvoorbeeld:
- het is goed
- het gaat goed
- het werkt goed
In het Italiaans gebeurt dat meestal niet. De zin begint gewoon met het werkwoord.
- È buono.
- Va bene.
- Funziona bene.
Voor Nederlandse oren klinkt dat misschien kort. Maar voor een Italiaan is de zin compleet.
Als je dit eenmaal begint te herkennen, merk je ineens iets interessants. Veel Italiaanse zinnen zijn eigenlijk logischer dan we denken. Ze zeggen precies wat nodig is en niet meer dan dat. Vanaf dat moment wordt Italiaans leren vaak ook een stuk leuker.
